Mijn bevallingsverhaal

Mijn kleine grote man is inmiddels bijna 6 maanden maar ik weet nog als de dag van gisteren hoe hij ter wereld is gekomen, (acheraf) de mooiste dag van mijn leven.

Voorafgaand was ik ontzettend nieuwsgierig hoe ween zouden aanvoelen. Ze zeggen wel is dat het te vergelijken is met menstruatiepijn. En die had ik toen ik jonger was heel erg, dus ik dacht dat komt wel goed. Ik dacht er heel erg luchtig over. Ik had meerdere youtube bevallingen gekeken die pijnstilling vrij waren gedaan en dat wilde ik ook. Ik wilde een grote meid zijn en ik zou wel bewijzen dat ik een hoge pijngrens had… daarbij leek het me ook wel fijn om thuis te bevallen want ik was ervan overtuigd dat dit een van die succesverhalen werd met een korte en makkelijke bevalling. Niets was minder waar…

Ik wilde een grote meid zijn en ik zou wel bewijzen dat ik een hoge pijngrens had.

Zondagavond 20 januari.
Precies 39 weken zwanger. Ik lag op bed en ik weet nog goed dat ik dacht oke hier gaan we dan want dit voelt wel echt heel heftig. De pijn was niet echt te plaatsen het lag een beetje tussen menstruatiepijn en pijn in je darmen pijn in. Ik weet nog wel dat de tijd tussen de krampen echt heel erg wisselend van tijd kwamen en gaan en niet zoals echte ween met tussenpozen. Na toch wel een flinke tijd met hevige krampen gezeten te hebben en tussendoor zonder succes naar de toilet te zijn geweest was het toch uiteindelijk diarree die de pijn veroorzaakte. Een beetje teleurgesteld maar opgelucht dat de pijn weg was, ging ik naar bed. Nog nadenkend in mijn bed over de avond, had ik stiekem een schietgebedje gedaan. Ik wilde mijn zoon ontmoeten, liever vandaag dan morgen. Ik was er klaar voor en klaar mee.

Een beetje teleurgesteld maar opgelucht dat de pijn weg was, ging ik naar bed.

Maandag 21 januari
Ik ben de dag eigenlijk begonnen zoals ik dat altijd deed. Ik ging de hond uitlaten op de fiets en had ik nog een instagram story gemaakt met een foto van mijn buik met daarop als titel: “hopelijk de laatste buikfoto”. En dat was het ook. Die middag rond 16.00 uur braken mijn vliezen. Ik weet niet zo goed meer waar ik was, maar toen ik op de wc zat dacht ik oké dit is geen plas, dit zijn gebroken vliezen. Omdat het bleef stromen ben ik onder de douche gaan staan. Ook de weeën waren begonnen. Mijn man lag beneden op de bank te slapen maar met schreeuwen uit de douche werd hij maar niet wakker. Ik dacht nog bij mezelf: net wanneer ik hem nodig heb ligt hij weer te slapen. Uiteindelijk aangekleed (pyjama), naar beneden gegaan en mijn man wakker gemaakt. Michael (mijn man) zou die avond met werk een etentje hebben als nieuwjaarsborrel, maar dat feest ging dus mooi niet door. Verloskundige gebeld ze was er al snel om 17.00 uur had ik 2 cm ontsluiting. De ween waren heftig. Heftiger dan dat ik had verwacht. Mijn man had mijn ouders en schoonouders ingelicht en blijkbaar ook gevraagd te komen. Gelukkig besloten mijn eigen ouders nog even te wachten. Ik had hem nog verteld dat ik er niemand bij wilde hebben. Ik sloot me af op de slaapkamer ik wilde even geen poespas aan me hoofd. Helaas kregen we ook een andere verloskundige. “Haar dienst zat erop”. De verloskundige die het over zou nemen vond ik niet de leukste. Wat een teleurstelling.

De verloskundige die het over zou nemen vond ik niet de leukste. Wat een teleurstelling.

Ik had het zwaar. Pff dit viel tegen zeg. De ween kwamen zo snel achter elkaar, ik had weinig tijd om bij te komen. Om 19.00 uur had ik 4cm ontsluiting. 21.00 uur 5 cm ontsluiting. De verloskundige zag dat ik het moeilijk had. Ze stelde voor om naar het ziekenhuis te gaan, daar zou ik dan pijnstilling krijgen. Ook omdat ik me niet op me gemak voelde bij deze verloskundige leek me dat een goed idee. Om 22.00 uur reden mijn lieve schoonouders me naar het ziekenhuis. Op dat moment was ik toch wel heel blij dat ze er waren. Daar aangekomen prikte mijn eigen verloskundige me nog een aantal keer verkeerd om me infuus aan te sluiten. Wat een drama.

Op dat moment was ik toch wel heel blij dat ze er waren.

23.00 uur nog steeds maar 5 cm ontsluiting. Om 01.00 uur beenprik gekregen want de anesthesist was er niet om een ruggenprik te geven. De beenprik zou al wat verlichting kunnen geven. Niks was minder waar. Ook kreeg ik iets om de ontsluiting beter te laten verlopen. 03.00 uur de persweeën begonnen maar ik had nog steeds maar 5 cm ontsluiting. Ze vertelde me doodleuk niet te persen. Maar persweeën zijn een oerinstinct, wat zo moeilijk tegen te houden is. Ik ging kapot. Ondertussen had ik het gevoel dat het halve ziekenhuis al in mijn kruis had gekeken om mijn ontsluiting te checken. Maar goed je hebt het te druk om je te schamen op dat moment. Om 04.00 uur was eindelijk de anesthesist er. Na een aantal keren verkeerd geprikt te hebben en ondertussen de persweeën een weggepuft te hebben kwam daar eindelijk mijn verlossing. Eindelijk kon ik even adem halen.

Maar persweeën zijn een oerinstinct, wat zo moeilijk tegen te houden is.

Michael en ik konden eindelijk een uurtje slapen. De gynaecoloog kwam, 7 cm ontsluiting. Ook kwam hij even kijken hoe onze kleine man lag. Hij lag met zijn hoofdje naar boven te kijken i.p.v. naar beneden, een sterrenkijker noemen ze dat. Afgekort betekend dit dat het een moeilijke klus gaat worden om de baby eruit te persen. Ze lieten me op handen en voeten zitten zodat de baby misschien nog zou kunnen draaien. De ruggenprik was uitgewerkt maar ik had nog steeds geen volledige ontsluiting. Weer een beetje meer pijnstilling door het infuus.

Om ongeveer 10.00 uur was het dan uiteindelijk zover en had ik voldoende ontsluiting Om te gaan persen. Maar nu voelde ik dus helemaal niks meer door de pijnstilling. De persween die ik vannacht voelde zouden nu wel van pas zijn gekomen, maar die voelde ik dus niet. Ik heb op eigen houtje staan persen als een malloot. Maar het mocht niet baten hij kwam er niet uit. De gynaecoloog stelde voor een vacuüm pomp te gebruiken maar ook dit ging zeer moeizaam. Nadat ik koorts begon te krijgen merkte ik een lichtelijke paniek bij het ziekenhuishulp. Hij moest nu echt gaan komen. Michael vertelde me dat de gynaecoloog met man en macht aan onze zoon zat te trekken en gelukkig was hij daar dan!

Maar toen werd ik bang, een baby hoort toch te huilen als hij geboren wordt? Tony deed dat niet. Het noodteam stond al klaar en kwam meteen in actie. Hij werd aan de beademing gezet maar het enige wat ik zag was een groep mensen om mijn kleine mannetje heen staan. Optimist dat ik was, wist ik dat het goed zou komen. Achteraf gezien had ik bang moeten zijn. Hij begon te huilen. Gelukkig. Ik mocht hem heel even vasthouden maar hij werd toen snel meegenomen naar de andere verdieping. De afdeling: neonatologie.

Ik werd dichtgenaait en mocht erna even lekker douchen. Na een uurtje mocht ik eindelijk naar mijn zoon. Gelukkig was michael heel de tijd bij hem gebleven.

Wat was hij mooi. Ik had al snel al het drama achter me gelaten want wat is dit het allemaal waard geweest????

De liefde van mijn leven.
Tony Rudolf Johannes 22-01-2019 11.11 uur 3370 gram geboren te Rotterdam

1 thought on “Mijn bevallingsverhaal”

Leave a Comment